woensdag 25 mei 2016

Nou dat werd de hoogste tijd me hier weer te laten zien.


Zo, even laten zien hoe groot onze kleindochter al weer is. 
Morgen is ze al weer 6 maandjes. 

Maar goed, het is hier een drukke bedoening wat het huishoudelijk werk betreft. 
Ja doen onze dochter hier nog woonde, en die nu lekker op zichzelf woont onder begeleiding, moet ik zelf al het huishouden weer doen. 
Het is schoon en bij hoor, en alles waar ik het hebben wil, maar ja, lichamelijk wil het nog niet goed lukken dus ik neem er meer tijd voor. Wat weer betekend dat ik weinig tot geen tijd voor mezelf heb. 

Nu net gegeten dus ik was even er aan toe om even hier aan te wippen. 
Want ik wil even wat vertellen. 
Komende maandag, dan ga ik naar de huisarts. 
Ik was er onlangs, en we spraken over de hevige pijnen in mijn lijf.
Oorzaak Fibromyalgie, artrose, en polyneuropathie en de bekken. 
En de pijn medicatie werkte wel, maar ik werd er ziek van. 
Dus andere gehad die ik in combinatie nemen moet met paracetamol + codeïne. 
Ze zei toen dat ik er eens over moest denken voor een maagverkleining. 
Nou mijn haren gingen overeind staan want daar ben ik erg bang voor. 
Maar na er goed over na te hebben gedacht, ga ik maandag er over praten met de huisarts. 
Ik wil een beter kwaliteit van leven en met die operatie die erg ingrijpend is. De manier van eten heel erg veranderen zal, want vooral in het begin krijg je bijna niks binnen.
Maar het overtollige gewicht zal verdwijnen en hoop na de tijd die ik moet wachten er een correctie operatie plaats kan vinden maar dat is allemaal voor veeeeeeel later. 

Wanneer ik veel gewicht verlies, zal de pijn in mijn lijf ook minder worden. 
Dus hoop dat de operatie goed gekeurd gaat worden door een of andere commissie die daar over gaat. 

Wel nou, dochter lief, de jongste is klaar met examen, al weer even hoor, maar moet tot de 16de wachten op de uitslag. 
Zo een tijd verder dan haar laatste examen dag.
Mmmm even denken of er nog meer nieuws is. 

Nee geen nieuws verder. 

Allemaal heel veel liefs

Wil

zondag 10 april 2016

Examen


En dan ineens is het zo ver. 
Examen. 
Onze jongste start vandaag met deze week 3 dagen examen voor het vak verzorging. 
Zo reuze spannend. 
Ik weet nog dat ze zo een 17 jaar geleden net zo klein was als onze kleindochter Yara, die ze hier op schoot heeft. 
Zo klein en zo onwetend nog van alles wat het leven haar te bieden heeft. 

En dan ineens, zo lijkt het wel, zijn ze groot. 
Ik wil me moppie dan ook reuze veel succes toe wensen met haar examen. 
Volgende week examen voor andere vakken. 

Lieverd, dikke kus en love you. 


vrijdag 8 april 2016

Snel even een babbeltje

Zo he he, hallo alle lieve lezers,

Daar ben ik weer. 
Had echt gewenningstijd nodig. 
Nadat mijn dochter verhuisde met haar moppie, voelde ik me zo verloren.
Gek he. 
Ze noemen dat zei iemand me: Lege nest syndroom.
Ja maar, het nestje is nog lang niet leeg want niet alle vogels zijn gevlogen en hebben een eigen nest gebouwd. 
Onze zoon is hier nog en onze jongste dochter. 
Dus nog druk genoeg, maar toch.

En ook netjes in huis. Alles is elke dag schoon en fris. 
Ja oke er ligt soms wel wat, maar ik bedoel, ons meisje is nogal een chaoot. 
En alles heeft ook weer zijn eigen plekje. 
Ze was nog al van het veranderen.
Elke week was er wel iets anders. 
De keuken 
De badkamer,
De huiskamer. 
Nu heb ik lekker alles weer zijn eigen plekkie gegeven en kunnen we met een gerust hart thuis komen, wetende dat alles nog is zoals we het achter hebben gelaten. 

Zo, ik nam even pauze tussen het werken door, 
Maar nu even afmaken waar ik mee bezig was,
Fijn weekend allemaal

woensdag 30 maart 2016

En toen waren ze ineens weg

Hoi allemaal,

Het is zo ver, ineens zo plotseling.
Ja heel snel gebeurde het. 
We hebben een flatje voor je. 
Duurt nog even eer het leeg is. 
Of ze het wilde aanvaarden.

Nou dat liet ze zich niet twee keer vragen. 
Ze zei gelijk ja. 
En dan is het wachten. 
Wachten op het moment dat ze bericht zouden geven. 
En wachten.

Plotseling krijg je een mail. 
Of ze naar kantoor wilde komen. 
Dingen bespreken.
Meer horen over het huisje. 

Ze was zo blij. 
Ja het is klein.
1 Slaapkamer
 Woonkamer
Douche/toilet
Keuken. 
Of ze kwam kijken of het iets was. 
Nou dat liet ze zich geen twee keer zeggen. 
Ja oke het is klein
Maar het is iets. 
En zo is het goed mama, zei ze. 

Vrijdag mocht ze de sleutel komen halen. 
Ze zou het weekend nog thuis zijn. 
Ze zou niet met de kleine naar de vader van het kindje gaan. 
En ineens belt ze, we komen de spullen halen. 
Ik was overdonderd. 
Overrompeld
Maar het is goed zo

Onze dochter is een jonge vrouw en moeder geworden. 
Zo trots op haar.

Liefs
Wil

maandag 14 maart 2016

Er is weer leven in de wijk

Wat worden we  toch verwend met dagen met mooi weer.
Heerlijk.
Ja oke, het is frisjes, maar droog en een zonnetje.
Zo geweldig, het ziet er dan gewoon anders uit.

En wat ik nog het leukste er aan vind, zijn de kinderen.
De kinderen in deze wijk, spelen weer  buiten.
Ik woon in een aardig kinderrijke buurt.
En gisteren bijvoorbeeld, waren die  weer heerlijk aan het voetballen.
Voetballen, skateboarden, skaten, fietsen, steppen.
Zo leuk.
Zo gezellig.
Ja echt dat meen ik, ik kan daar zo van genieten.

Langzaam aan zie je dan ook weer de stoepkrijt tekeningen komen.
Of meisjes die touwtje springen.
Kleuters die een poppenwagen of iets dergelijks, want jongens nemen wat anders mee, mee naar school nemen voor als ze buiten gaan spelen.

Geweldig.
Wat is dit toch een heerlijke tijd.
Ja ik geniet er van.
Jij ook??

vrijdag 11 maart 2016

Hoe zit dat met jou??

Stuur jij nog wel eens een kaartje, vroeg ik me af. 
Tegenwoordig gaat alles per mail of sms of via Facebook.
Ik zat er zo maar over te denken. 
Facebook laat via een melding weten of  iemand van je vrienden jarig is. 
En dan zetten ze neer, schrijf iets op de tijdlijn van je vriend.

Vrienden, ook zo iets. Ken jij alle mensen van je Facebook persoonlijk?
Ik heb "vrienden" via vrienden.
Mensen die mij uitgenodigd hebben, omdat ze je berichtjes leuk vinden, of om welke reden dan ook. 
Maar zijn dit dan vrienden?
Gek is dat, dat een site als Facebook je contacten als vrienden bestempeld, terwijl je verschillende mensen helemaal niet kent.

En zo hebben sommige gebruikers, honderden vrienden. 
Vroegere kennissen, of mensen via je vrienden, of simpel mensen die je zo maar uitgenodigd hebben, omdat ze je, via Facebook voorgesteld werden. 
Van heel veel lees of zie je niets. Zijn dat dan je vrienden?
En wanneer is iemand jou vriend. 

Ja gek he, ik zat daar gewoon over na te denken, nadat ik met onze jongste haar lijst met vrienden bekeek.
Ik vroeg haar, joh, wie zijn al die mensen. 
En van velen moet ze bekennen, dat ze die helemaal niet kent. 
Wat moet je er dan mee.....

En wanneer iemand uit die vriendenkring jarig is, of wat te vieren heeft, stuur je die dan een kaartje??
Dan bedoel ik overigens iemand in je lijst die je wel echt kent. 
Of gaat dan alles via Facebook??
Of email, of What'sapp, 

Gewoon, vroeg ik me af. 
Ik stuur graag een kaartje, maar moet bekennen, dat ik een enorm vergiet ben en vaak vergeet ik het. 
Maar jij?? Hoe zit dat met jou??

donderdag 10 maart 2016

Mijmeringen

Nu we onze kleindochter hebben, wordt je als het ware met de feiten op je neus gedrukt.
De tijd gaat snel.
Hoewel je je daar wel bewust van bent, is het nu zo over duidelijk.

Zelf heb hebben mijn man en ik vier kinderen.
De oudste is 27 een dochter, en een zoon van 24. Dan nog een dochter, van 21 en onze jongste dochter is 17.
Van allemaal, weet je de bevalling nog, als was het de dag van gisteren.
De eerste schooldag, afscheid van de basisscholen. En toch....inmiddels al weer 54 en beslist niet jeugdig meer. Dat voel ik in mijn lijf, en leden.

Met onze jongste zitten we nu tegen het examen aan.
De nieuw richting is gekozen, opleiding is gekozen, en ze is al ingedeeld op haar nieuwe keuze.
Niet meer lopen naar school, voor een ouder avond.
Niet meer, dat kleine meisje.
Nee al een jong volwassen mens, met eigen keuzes, eigen ideeën een hele eigen wil.

En je gaat er ongemerkt gewoon doorheen.
Maar die kleine meid, zoals we nog steeds over haar praten, is beslist niet klein meer.
Wil ook echt behandeld worden als een jong volwassene.
En toch......
Als mijn man of ik, met haar gaan winkelen, shoppen zoals dat bij haar heet, vindt ze het nog steeds heerlijk om je bij de hand te pakken.
Niks geen arm. Hand in hand. En dat vinden wij zo geweldig.
Mensen kijken je aan.  Vooral mijn man als hij met haar weg is.
Alsof hij een of andere vieze ouwe man is.

Helemaal als ze met hem bij de lingerie afdeling staat.
Dan moet je die blikken zien.
Hij zegt wel eens, dat hij er op wacht, om aangehouden te worden.
Idioot toch.

En dan ligt er even later zo een klein proppie in je armen. Je kleindochter.
En dat is weer zo heerlijk klein.
Maar beslist jou verantwoordelijkheid niet meer.
Dat zijn haar eigen papa en mama.
Nu ze bij ons woont nog, is het natuurlijk nog wel een heel klein beetje jou verantwoordelijkheid, maar toch het meest haar eigen mama.

Het zal zo erg wennen zijn zo, als ze uit huis gaan.
Rust zal terug keren in ons huisje.
Rust?? Stil zal het worden zelfs.
Want ze brengen een boel leven in ons huisje.
Wel enorm genieten hoor.

Fijne dag